رزق بی حساب

"مصرف" در فرهنگ "محمدستان"، عام ترین شاهراه ارتباط با "ربوبیت" خداست. ربوبیت و مربی گری و تربیت کنندگی خدا، همواره و همه ساعت و همه لحظه همراه انسان است چرا که انسان هیچ لحظه از مصرف جدا نیست و مدام در حال مصرف کردن است. به دیگر سخن، نیازمندی انسان به مصرف، همان پاشنه آشیل انسان است که به ارتباط او با خالقش تداوم می بخشد. همین پاشنه آشیل انسان است که مجرای جریان و سریان یافتن اراده، حکمت، مصلحت، قضا و قدر الهی است. تا زمانی که انسان مصرف می کند ارتباط او با خداوند متعال، خواسته یا ناخواسته، طوعا او کرها، برقرار است. از این منظر باید گفت در این فرهنگ، هر موجودی مصرف کننده تر باشد به ربوبیت الهی مقربتر است!!!

کلمه رزق، معادل کلمه مصرف در ادبیات محمدستان است. رزق های عظیم که مدام بر سر انسان در قالب های مختلف فرو می آیند و به تعبیری همچون باران می بارند، روش مصرف اسلامی را از روش مصرف حریصانه غربی متفاوت می کند. کجای ادبیات اجتماعی غرب، روزی و رزق بی حساب آمده است که گوارای وجود انسان باشد؟