منظر اعلا 

تفاوت است بین رفتار انسانی که دنیا را محل ماندن می داند و آن را تنها جایی تصور می کند که همه آمال و آروزهایش در آن برآورده می شود، با رفتار انسان دیگری که دنیا را محل گذر، کاروان سرا و بدون بقا می داند و اعتنایی به برآورده شدن آمال و آرزوهای کوچک و بچه گانه اش در این سرای نامانا ندارد.

برای انسان اول، انتخاب یعنی همه چیز؛ و برآورده شدن انتخاب یعنی پیروزی و برآورده نشدن انتخاب، یعنی روزگار سیاه و تاریکی و پایان اختیار!  اما برای انسان دوم نیز انتخاب همه چیز است. او با انتخاب هایش، فردای جاویدان خود را در دنیایی فراتر و ماواریی می سازد. او مشغول صنع برای فرداست(1). منتظر نتیجه انتخابش در آن دنیای دیگر است. آرامش و اطمینان کمترین محصول انتخاب الهی است که او از منظر و افق اعلا آن را دیده و آن را پسندیده و انتخاب کرده است. معیار او افق اعلاست. برآورده نشدن نتیجه انتخاب در دنیای مادون، به هیچ عنوان به معنای پایان زندگی نیست و زندگی او را سیاه نمی کند. بلکه آزمایش و ابتلایی است که گسل های وجودی اش را به او می شناساند و او را در رشد الهی راهنمایی می کند.

بسیار است تفاوت انسان ها در تصورشان نسبت به دنیا و انتخاب هایش در آن. همه تفاوت ها از آنجا پدیدار می شود که از کدام منظر و افق به دنیا نگاه می کند. منظر محمد و آل محمد افق اعلای قرآن است. (2) منظری که ابتدایش آفرینش کلمه نور و انتهایش استقرار رحمان بر عرش(3) است و روزگار جاویدان تغذیه از نور اول.

اما منظر اعدای محمد و آل محمد فضای محدود خروج از رحم مادر تا ورود به لحد و قبر خاکی است. همه فضایی که باید بازی کند و دست به تملک بزند همین جاست. برای او چگونه می توان آرامش و طمانینه را تصور کرد که برآورده نشدن آمال و آرزوهایش یعنی خفه شدن و سیاه شدن رویاها؟!!!

 

پاورقی:

(1)وَاللَّهُ یَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ* آیه مبارکه 45 از سوره عنکبوت

(2)وَمَا یَنطِقُ عَنِ الْهَوَى * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْیٌ یُوحَى * عَلَّمَهُ شَدِیدُ الْقُوَى* ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَى* فَأَوْحَى إِلَى عَبْدِهِ مَا أَوْحَى* آیات مبارکه 3 الی 7 سوره نجم

(3)الرَّحْمَنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَى* آیه مبارکه 5 از سوره طه