پاک و منزه...

 

عجیب است. خدواند بهانه بهانه خلقت را به برکت فاطمه زهرا سلام الله علیها نسبت می دهد.(1) از طرف دیگر قرآن هدف از خلقت را عبادت انس و جن عنوان می کند(2). نتیجه بدیهی این است که وجود مقدس فاطمه زهرا باید حاوی سرّی باشد که نه تنها تجلی عبادت انس و جن و رسیدن به مقام عبودیت را معنی کند بلکه بهترین و عالی ترین نمونه آن باشد.

حال آیا می توان بین تسبیحات حضرت زهرا و ستایش خاصه الهی نسبتی پیدا کرد؟ آیا بین سر مستودع ایشان و این معنی که عبودیت هدف خلقت زمین و زمان است ارتباطی وجود دارد؟

شاید برای شروع کار و فهم بهتر کمی تامل در این روایت خوب باشد. روزى امام صادق(ع) ابوهارون را مخاطب ساخت و از تعلیم تسبیح حضرت فاطمه به كودكان سخن گفت: « اى ابوهارون، ما تسبیح فاطمه(س) را به فرزندان خود سفارش مى‏كنیم همچنانكه آنها را به نماز توصیه مى‏كنیم. تو نیز بر آن مداومت كن. زیرا هر بنده‏اى كه بر آن مواظبت و مداومت كند، سرانجام نیكو خواهد داشت.»

پی نوشت:

1) لولاک یا محمد ما خلقت الأفلاک ولولا علی ما خلقتک ولولا فاطمة ما خلقتکما؛ مستدرك سفینة البحار/ علی نمازی شاهرودی ج 3 ص 169

2)  وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ اْلإِنْسَ إِلاّ لِیَعْبُدُونِ، سوره ذاریات، آیه 56